Parochie Sint-Eligius
Zalig Pasen

Zalig Pasen 2017


 
125 JAAR St.-Eligiusparochie - Toespraak

Toespraak door de voorzitter van de kerkraad ter gelegenheid van 125 jaar viering van de Sint-Eligiusparochie  25/10/2015


Lieve mensen allemaal,

Een levende geloofsgemeenschap dat is onze parochie met als patroon een heilige uit onze streken Sint Eligius en dan annexeren wij gemakkelijkshalve hierbij plechtig Noyon als zijnde grondgebied van de Nederlanden, en dit reeds 125 jaar.  En dat mag gevierd worden want vieren brengt mensen bij elkaar , maakt op een gezellige en leuke manier van mensen een gemeenschap.

Een gemeenschap waarin wij ons herkennen, waar mensen elkaar kennen en op voet van gelijkheid met elkaar omgaan.  Spijtig genoeg verdwijnen er gisteren en vandaag nog heel wat gekende mensen uit onze parochie door verhuis naar een Woon- en  Zorgcentrum of door overlijden. Wijzelf worden er inderdaad ook  niet jonger op.

125 jaar geleden werd pastoor Karsseleers aangesproken om hier een parochie en later een kerk, letterlijk van  de grond af op te bouwen. Onze wijk was toen nog groeiende met burgerij die actief was in de tuinbouw, kijk maar naar het beeld van hun patroon achteraan in onze kerk, de H. Isidoor, maar ook met voor het merendeel arbeiders en dan kijk ik naar de huisjes in de Spaarstraat, Matigheidsstraat, Veldstraat en de stegen met arbeiderswoningen.

Om het lang verhaal kort te maken, Karsseleers die naast goede relaties, ook een bijzonder charismatisch man moet geweest zijn, lukte in alles wat hij deed.  Om maar één voorbeeld te geven op een bepaald ogenblik had zijn Vrouwengilde , meer dan tweeduizend leden, zo las ik in een oud verslagboek van deze Gilde. En zo kunnen we nog in een hele lijst opsommen en zijn er nog tal van realisaties en anekdoten die van onze pastoor-stichter, Jozef Laurentius Karsseleers, kunnen  typeren en illustreren.

Tijden veranderen, de arm van de slinger van de tijd gaat dan eens naar rechts, dan weer naar links. Onze kerk en onze parochie heeft in de laatste twintig jaar een niet te ontkennen leegloop gekend. Toen ikzelf in deze wijk kwam wonen waren er naast de pastoor  nog drie onderpastoors , dat kan je je nu niet meer voorstellen. Wij hier in onze federatie Antwerpen-Noord , Warm Noord zijn al bij al nog goed bedeeld met vier priesters om voor te gaan in onze zondags-vieringen. Samen bedienen zij 6 geloofsgemeenschappen wat maakt  dat er nog regelmatige eucharistievieringen kunnen plaats vinden in onze kerken .

De tijd is gekomen dat we het zelf zullen moeten doen, dat wij op eigen kracht zullen moeten rekenen wanneer we nog een levende gelovige gemeenschap hier in Antwerpen-Noord willen blijven.

Want alhoewel structuren en gebouwen zeer belangrijk zijn, toch zijn de mensen van onze wijk heel wat belangrijker. Iedereen moet  er van tel zijn, ook zij die nog nooit een kerk van binnen hebben gezien.  Onze opdracht als gelovige mensen is de blijde boodschap van ons groot voorbeeld Jezus, te brengen en door te geven. En hiervoor moet je niet op de hoek van de straat met luide stem en “par coeur” evangelieteksten gaan staan debiteren, neen, een vriendelijke lach en een groet hebben  meer effect . De kortste weg tussen twee mensen is de glimlach dat is iets wat dikwijls vergeten wordt.  Alle mensen moeten bij ons de moeite waard zijn,  zowel de witte als de bruine als de zwarte. En mochten hier ook nog Indianen leven dan zijn ook zij belangrijk. Tussen haakjes lach niet te vlug want in onze wijk leven ook Bolivianen en Ecuadorianen en van oorsprong zijn dat Zuid-Amerikaanse Indianen dus je kan stalen van de hele wereldbevolking in Antwerpen-Noord tegenkomen. Wij leven tenslotte in een levendige en kleurrijke buurt , en dat is dan het minste wat je ervan kan zeggen. En al deze  mensen willen hetzelfde: gelukkig zijn en een toekomstperspectief scheppen voor hun kinderen, wees daar van overtuigd.

En dat het beslist allemaal geen heiligen zijn, daar moet je dan ook terdege rekening mee houden! Maar als ik zou mogen kiezen tussen onze buurt en een nette, stijve  buurt met veel appartementen en veel hondjes, dan weet ik waar ik het liefst wil wonen.

Wanneer je in de media hoort, ziet of leest dat er in Antwerpen-Noord niet te leven valt met al die criminaliteit, die drugs en die onveiligheid, dan vraag ik mezelf af  WIE, WAT en WAAR ?

Ik woon nu vijftig jaar in deze wijk  en een twintigtal jaren geleden heb ik inderdaad eens ongewenst bezoek gehad maar dat was deels mijn eigen schuld, dikke bult, want de ketting van mijn keldergat was totaal verroest en het was voor een smalle een klein kunstje om binnen te geraken. Besluit: je mag nooit zo naïef zijn om onvoorwaardelijk in de menselijke goedheid te geloven, maar je leert dat wel met schade en schande.

Ik sprak daarnet over de Blijde Boodschap, wel ik heb er ook een voor jullie: Alle tekenen, statistieken  en tellingen wijzen op een verchristelijking van onze stad.  Het kerkbezoek stijgt, de catechese voor eerste communie, vormsel en ook de catechese voor volwassenen die willen gedoopt en gevormd worden gaan in stijgende lijn. Dit gebeurt niet op een spectaculaire wijze  maar gestadig en is niet meer te ontkennen.  En de impuls komt hier van mensen die wij de  aartslelijke benaming “vreemdelingen” geven. Zij zijn het die aan de basis liggen van deze verrassende maar positieve evolutie. Zij geven nieuw bloed aan onze oude Antwerpse kerkgemeenschappen. In onze vormselcatechese kan ik dat persoonlijk vast stellen: wij hebben vijftien kandidaten waarvan er 10 uit gezinnen van nieuwkomers komen.

Maar het is niet het getal waarover het gaat, niet de kopjes geteld, maar het geloof van deze mensen daar gaat het om. Het geloof dat is een kwestie van emotie, een kwestie van het hart en van zich gedragen voelen door een hechte gemeenschap, van mensen die vanuit hetzelfde gevoel, dezelfde emotie, geloven in een betere wereld maar ook in elkaar. Niet de gebreken en fouten van een mens zijn hiervoor de toetssteen maar wel de manier waarop hij zijn talenten gebruikt. Hoeveel keren moet je weer vergeven, vraagt men ons in de Bijbel?

Ik zal nooit kunnen bewijzen dat Hij die er altijd was en zijn zal, bestaat, maar voor mij hoeft dat niet want mijn gevoel en mijn hart zegt:  HIJ BESTAAT EN HOUDT ONS EN DE HELE WERELD IN ZIJN HAND.

Een tiental jaren geleden tijdens een Italiëreis werd ik rechtstreeks belaagd door een paar medereizigers omdat men wist dat ik gelovig was: “Hoe kun jij als intellectueel en als verstandig man, geloven in  een God die jouw leven nog moeilijker maakt dan het al is?” Toen ik hierop antwoordde “Dat heeft alles met emoties te maken, waarin ik mij herken en vooral echt goed voel.” bleek dit geen begin van een verhitte discussie maar viel alles stil, ik had en dit tot mijn eigen verwondering,  blijkbaar het juiste antwoord gegeven.

En nog dit: jullie weten dat ik een speciaal boontje opzij houd voor de Chaldeeuwse gemeenschap die met ons de kerk delen.  Als voorzitter van de kerkfabriek kan ik niet genoeg beklemtonen dat zij mede er voor zorgen dat wij onze kerk zullen kunnen open houden in de komende jaren. Zij doen meer dan dat: zij bereiken mensen die leven in onze vroegere familietradities, volgens ideeën en principes die wij herkennen uit onze jeugd. De Mar Jacob gemeenschap groeit en bloeit en is een zegen voor onze kerk. Maar ook hier moeten wij weten dat ook zij, zoals wij, feilbaar zijn en proberen, ik zeg proberen net zoals wij, om de handen en de voeten te zijn van de Almachtige.

Dit gezegd zijnde zie ik dat de bubbels in  de glazen aan het verdampen zijn, dus genoeg gezegd  enkel nog dit: Laat ons met volle goesting verder gaan om aan onze gemeenschap te bouwen , met elkaar in de vieringen te ontmoeten en met achteraf in onze kring een taske  koffie of een frisse pint  te gaan halen  in onze kring Eligo want gemeenschap maak je niet alleen in de kerk maar ook na een vieringen op straat maar verkiezen we dan toch onze kring want dat is iets comfortabeler vooral bij guur weer!

Ik toast op onze parochiegemeenschap, op de Mar Jacob gemeenschap en op U allemaal.

Ik zou  tot slot nog zeggen: “op allen hier tegenwoordig en op hen die wij in de nabije toekomst nog hier mogen verwelkomen!” Gezondheid voor uw allemaal en ik dank u voor uw aandacht.


Antwerpen, 25 oktober 2015

 
SINT-ELIGIUS EEN PAROCHIE IN DE SEEFHOEK

Ter gelegenheid van de viering van het honderd vijf en twintigjarig bestaan van de Sint-Eligiusparochie willen we in enkele artikel een overzicht geven van die honderd vijf en twintig jaar parochieleven. Het wordt een tekstbijdrage in verschillende afleveringen want 125 jaar laat zich niet in een A4- tje samenvatten.


PASTOOR  JOZEF, LAURENTIUS KARSSELEERS  °7/04/1853 -  +27/12/1927

Op 19 februari 1890 verscheen in het Belgisch Staatsblad het Koninklijk Besluit  waardoor de Sint-Eligiusparochie officieel gesticht werd en op 22 februari 1890, drie dagen later, werd Jozef Laurentius Karsseleers benoemd als eerste pastoor van onze parochie.

Onze pastoor-stichter Jozef Karsseleers is als pastoor-stichter een monument om even bij stil te staan. Hij moest de nieuwe parochie van de grond af opbouwen, voorzien in een nieuwe kerk, de nodige sociale en parochiale verenigingen oprichten, zorgen voor jeugdopleiding door scholen te stichten, ook het materiële welzijn van zijn parochianen lag hem nauw aan het hart en de schone kunsten bracht hij mee naar Sint-Eligius want hij had een kunstenplan voor de kerk die hij zou laten bouwen. Ook het Sint-Gregoriuskoor, dat hij stichtte, was top en tot buiten onze stad bekend.

Onze wijk was toen nog zeer landelijk met heel wat tuinbouwbedrijven enerzijds rond het Schijnpoort en de arbeiderswoningen rond het Stuivenbergplein, Onderwijs en Handelsstraat. Woningen van de C.O.O. in o.a. de Spaar- , Matigheids-, Frans de Cort- en Boerhaavestraat wijzen er op dat er in de parochie heel wat arbeidersgezinnen woonden.

Jozef Karsseleers werd geboren op 7 april 1853, priester gewijd op 22 september 1877, hij was leraar aan het St.-Norbertusgesticht van 1877 tot 1883, onderpastoor op de Sint-Laurentiusparochie en pastoor op onze parochie van 1889 tot 1918 dus 29 jaar en overleed op 27 december 1927, in de ouderdom van 74 jaar. Tijdens die 29 jaar heeft pastoor Karsseleers zich van zijn opgedragen taak gekweten zoals dat in statige termen in zijn Gedenkboek wordt beschreven. Wij citeren :

“Sint Eligius’ parochie is in feest! En met reden. Indien er op gansch den duur van haar bestaan wel één dag is geweest, die aanleiding gaf tot een algemeene  en onvermengde vreugde, is het wel dag dat haar stichter de Heere dankt na een vijftigjarige  rijkgevulde priesterlijke loopbaan. Den Z.E.H. Karsseleers mag met fierheid en voldoening in het gemoed terugblikken op al hetgeen hij wrochtte sedert hem, in St.-Rombouts metropolitane kerk van Mechelen, de priesterlijke wijding werd toegediend door Mgr. Anthonis , hulpbisschop van Z. Em. Kardinaal Deschamps .Immers overal waar de Kerkelijke Overheid het nuttig geoordeeld heeft hem een arbeidsveld toe te vertrouwen, hetzij als leeraar, hetzij als onderpastoor, hetzij als parochieherder, heeft hij zich haar volle vertrouwen waardig getoond, door zich eervol van zijn taak te kwijten.

En wanneer de ouderdom het krachtig gestel van den Z.E.H. Karsseleers ondermijnd had, en hij den kommer en last van het bestuur eener volkrijke parochie niet verder meer torsen kon, is hij , tot op de dag van heden, nog steeds de stoere werker gebleven, die niet ophoudt met woord en daad als ijverig voorstander en beoefenaar der liturgische kunst op te treden, en tezelfdertijd nog een werkdadig aandeel te nemen in sommige der veelvuldige sociale werken waar hij eens de ziel van was.Het mag dan ook gezegd worden: Z.E.H. Karsseleers is een apostel, iemand met wien en van wien men spreekt met bewonderenden eerbied, om het ontzaglijke dat men weet, door hem verricht te zijn.

En daarom voelen wij ons ten zeerste vereerd, hem dit, weliswaar ongekunsteld, boekje te kunnen aanbieden, als een dankbare hulde van de talrijke vrienden en medewerkers die Z.E.H. Karsseleers in de stad en ver daarbuiten telt, en inzonderheid van de gansche bevolking van St Eligius’Parochie. Maar tegelijk voelen wij de moeilijkheid onzer taak, in deze enkele regelen, een zoo veelzijdig en zoo volschoon leven weer te geven.” Einde citaat.


Het zou ons te ver voeren om alle realisaties in onze parochie van pastoor Karsseleers hier te vermelden maar enkele willen wij toch vernoemen: -stichter van het St.-Gregoriuskoor en propagandist van de “cijferisten” , methode waarin de notenbalken met de noten vervangen werden door cijfers wat de muziek toegankelijk maakt voor het vormen van onderlegde zelfstandige zangers; - de Boerenbond van Antwerpen en Borgerhout met de Raiffeisenkas, later Cera en nu opgenomen in de KBC groep; - de Volkspaarkas Hand in Hand waar hij de arbeiders leerde sparen, later BACOB , nu in de Belfius Bank; - de Katholieke Volksbond als voorloper van de KWB en de Vrouwengilde die zo succesvol was dat ze op een bepaald moment zelfs meer dan tweeduizend leden telde! En dan zijn er nog tal van Broederschappen, Godsdienstige genootschappen en Bonden van het H. Hart waarvan Karsseleers de initiatiefnemer was.


KARSSELEERS IN ANEKDOTES

Karsseleers was voor de vernieuwing in de kerk, hij sprak zijn parochianen toe: “Van al dat Latijn verstade U allen niets en zegde een woord verkeerd, dan vloekte.” Hij wilde de gelovigen  het evangelie  niet alleen laten horen maar ook laten zien. Dus deed hij een aanvraag om liturgische toneel in de kerk te mogen spelen. Het werd hem geweigerd. Kardinaal Mercier was niet zo voor het Vlaams…

Toen de parochie het gouden priesterjubileum van Karsseleers wilde vieren kwam er opnieuw geen toelating hiervoor van hogerhand.

“Maar dan kende gij die van de Seefhoek nog niet.  Ze hadden eene stoet ineengetimmerd: een man en een vrouw duwden een kindervoituur. Dit waren zijn ouders en zijn geboorte. Vervolgens hij als kleine jongen op zijn blokskens in korte broek, een lei met een koordje en een sponske eraan. Zijn vaantje stak uit zijn broekske en zo ging de stoet verder tot hij priester was. Dan een praalwagen met de kerkbouw. Vervolgens haalden ze hem uit zijn pastorie, plaatsten hem in een open koets getrokken door zes paarden de Seefhoek rond.  De tranen rolden over zijn wangen.

De goede herder wordt oud…

“Tot ons groot spijt kreeg hij na de oorlog keelkanker, werd geopereerd, maar kon niet meer spreken en werd rustend pastoor maar bleef een volksvriend.  Zo stonden elk zondag de duivenmelkers naar de lucht te staren voor de duiven voor zijn deur over café “de Nikkele Duif” (later café Sprint)  in de Onderwijsstraat  toen plots een van de mannen zei: “’Meneer pastoor, wij geven een feestje, doet gen niet meer? Hij schudde nee met zijn hoofd, wees naar zijn keel dat hij niet kon spreken, maar eens binnen in zijn huis stuurde hij zijn meid met de boodschap dat hij al het vlees voor de feest betaalde. Het volgende jaar spraken ze de pastoor niet meer over hun feest en was hij kwaad omdat hij het vlees niet had mogen betalen. “


SINT-ELIGIUSKERK

Tijdens de eerste jaren van zijn apostolaat op onze parochie werd er dankzij de  financiële tussenkomst van de kerkfabriek van de St.-Willibrorduskerk  en van weldoeners , een kapel in de Van Helmontstraat (waar nu kring Eligo is) gebouwd voor de zondagsdiensten.

In 1896, zes jaar na de stichting van de nieuwe parochie werd besloten een nieuwe kerk te bouwen.  De grond voor het kerkgebouw werd geschonken door de familie Heirman op voorwaarde dat men de ingang van de kerk in de Van Helmontstraat zou voorzien, wat natuurlijk een waardestijging van de grond in die straat tot gevolg had. Voor wat , hoort wat, ook in die tijd...

De nieuwe kerk zou een volledig Oost-Vlaams bouwproject worden want Karsseleers kwam door zijn relatie met de familie Belpaire in contact met de Gentse Sint-Lucasschool. Voor de plannen werd stadsarchitect van Ieper, Jules Cooman, gevraagd. De uitvoering der werken werd toevertrouwd aan aannemer A. Hesbain, eveneens uit Oost-Vlaanderen. De kerk kreeg uiteindelijk een oppervlakte van 1800 m2 en zou plaats bieden aan drieduizend mensen. De graafwerken begonnen in augustus 1903. Het plechtig inmetselen van de hoofdsteen door deken Roucourt van Berchem, vond plaats op de feestdag van Sint-Eligius 1 december 1903. Binnen een goed jaar was de kerk voltooid maar het zal nog duren tot 30 mei 1905 voor ze ingezegend werd. Onze kerk is uitgevoerd in de neogotische bouwtrant in baksteen met decoratief gebruikte hardsteen.  Deze stijl kaderde in de denkbeelden van de St.-Lucasschool waar de ideeën van architect de Bethune opgang maakten. Het is een driebeukige kerk met op de westelijke hoek een vierkante kerktoren . In de toren drie klokken Laurentius, Eligius en Maria. Van deze laatste klok is juffrouw Marie-Elisabeth Belpaire, nicht van Constance Teichmann, de meter.

Voor het binneninterieur van de kerk had pastoor Karsseleers welomschreven ideeën die hij ook door mensen van de St.-Lucasschool liet uitvoeren.  Zijn leitmotiv was “Maak schoon wat aan, en in het gebouw nuttig is. Verwaarloos niet het machtig middel  van volksonderwijs door verstandige aanschouwelijkheid in beeldhouwwerk en schilderkunst aangewend.” De kerk werd dus versierd zoals de middeleeuwse gothische tempels naar het voorbeeld van de Sint-Christoffelkerk in Luik.  Veel mensen die voor de eerste keer in onze kerk komen, zijn verwonderd  en kijken bewonderend naar het interieur.  Ook de glas- in- loodramen hebben een prachtig kleurenpalet in de uitgevoerde bijbelse taferelen. Zij zijn van de hand van meester-glazenier Gust Ladon van de Gentse Sint-Lucassschool. De muurschilderingen zijn uitgevoerd door R. Cayman  en door leerlingen van de Sint-Lucasschool, de schilders Cornelis en Isaby.

Het dagblad “De Standaard – Morgenpost” schrijft in een artikel van 24 mei 1915 naar aanleiding van de voltooiing van glasramen en binnenschildering:

“De doelmatige aanschouwelijkheid, verwekt door de voorstellingen van het schilder- en mozaïekwerk, maakt de kerken in het Oosten tot een godsdienstig boek, ten volle geschikt tot opvoeding en stichting van de gelovigen.

Deze schets zal in het licht gesteld hebben hoe een eenvoudige parochiekerk uitmunt tussen de hedendaagse kerkgebouwen, door de merkwaardige werken van moderne godsdienstige glasschilderkunt  en liturgische wandversiering, doelmatig aangepast aan de statige dertiende eeuwse neo-gothische bouwtrant. De Sint-Eligiuskerk is thans het tastbaar bewijs van de mogelijkheid om in de toekomst bij de kerkbouw en kerkversiering wederom in ruime mate tot praktische toepassing  der liturgische kunst in haar velerlei uitingen te komen. “


ONDERWIJS

Wanneer de Broeders van O.L.Vrouw van Barmhartigheid (bij ons gekend als Broeders van Scheppers) in 1894 hun huis in de Nationalestraat moeten verlaten , aarzelde pastoor Karsseleers geen moment en vroeg hij deze congregatie op onze parochie het onderwijs voor jongens op zich te nemen. Op 1 oktober 1894 openden de Broeders een jongensschool in de Van Helmontstraat  vlakbij de kapel.  Dit betekent dat de Broeders onafgebroken sinds 121 jaar jongeren hebben gevormd en opgeleid. Sint-Eligiusinstituut, Scheppersinstituut en Karel de Grote Hogeschool blijven bekende scholen in onze parochie.

De zusters Franciscanessen Missionarissen van Maria kwamen bijna onmiddellijk na de stichting van onze parochie  zich aanbieden bij Karsseleers die alle hulp kon gebruiken en die dan ook graag inging op hun vraag. Dit betekent dat ook de zusters, in de volksmond “Grijze Nonnen”, ook reeds 125 jaar op onze parochie werkzaam zijn. Hun klooster in de Lange Kongostraat herbergt momenteel twee kleuter- en lagere scholen: de “Vuurtoren” en “Sancta Maria” die hun gebouwen in de St.-Willibrordusstraat tijdelijk moest verlaten.


DE RESTAURATIEWERKEN 1989 -1999

Kort na Wereldoorlog II drongen zich grote herstellingen op aan het kerkgebouw.  Het dak werd weliswaar hersteld maar verdere werken bleven uit door gebrek aan de nodige financiële middelen. Na een lange administratieve lijdensweg kwam het restauratiedossier dan toch vlot en konden op 2 mei 1989  de arbeiders van de Algemene Aannemer Verstraete & Vanhecke, aan het werk. En in 1991 vatte men dan de werken aan het interieur van onze kerk aan : buiten de volledige schildering werd de aanwezige blauwe hardsteen gereinigd en werd de kruisweg zorgzaam gerestaureerd. Het houtwerk en het praalgraf van Constance Teichmann werden eveneens gerestaureerd. Als kroon op het werk werd dan nog het orgel gerenoveerd en werd de volledige vernieuwing van de electrische installatie uitgevoerd.

Het huidig kerkbestuur streeft er naar om het kerkgebouw in goede staat te behouden. De monumentenwacht van de provincie Antwerpen voert om de drie jaar een grondige controle uit van daken, goten en alle buitengevels van de kerk zodat het kerkbestuur op de hoogte blijft van noodzakelijk uit te voeren onderhoudswerken.


GEBRUIK VAN ONZE KERK

Iedereen weet dat het kerkbezoek in de laatste decennia terug gelopen is. Ook is er het priestertekort dat ons noodzaakt op regelmatige basis in communie- en gebedsdiensten te voorzien. Toch slagen wij er in onze federatie Noord in om minstens twee eucharistieveringen in elke kerk te behouden wat in vergelijking met andere parochiefederaties nog zeer goed is.

Door overlijdens, verhuis naar Woon- en Zorgcentra van onze oudere kerkgangers  en de  mobiliteitsproblemen die zij ondervinden, daalt het kerkgangersaantal.  Dit wordt de laatste jaren opgevuld door gelovige nieuwkomers uit alle landen en streken van de wereld. Portugezen, Polen, Afrikanen, Sri Lankanen, Zuid-Amerikanen, je komt ze allemaal tegen in onze kerk . Zij zorgen er voor dat er ook kinderen aanwezig zijn. Wij hebben tien misdienaars, allemaal kinderen van nieuwkomers, en ze zijn welgekomen.

Sinds twee jaar wordt onze kerk gedeeld met de Mar Jacob Chaldeeuws Katholieke gemeenschap waarvan Pater Paulus Sati C.S.s.R., de voorganger is. Bij hen zijn zondagsvieringen met 300 à 500 gelovigen geen uitzondering en met de grote feestdagen Pasen, Kerstmis en hun patroonsfeest moeten er zelfs stoelen bijgezet worden. Voor de grote feesten van Pasen en Kerstmis kwam ook de Tamilgemeenschap reeds meermaals eucharistie vieren in onze kerk. Dit medegebruik heeft als gevolg dat ons kerkgebouw in het Kerkenplan van het bisdom zeker voor de eredienst zal behouden blijven. Onze kerk wordt universeler en meer benut zodat alle gedane inspanningen financieel en materieel  niet verloren zullen gaan.

(Gabriël van Hoorick)

(Bronvermelding:De brochures “Sint-Eligiuskerk Stuivenberg – Een parochiekerk in de Seefhoek” van Jos Loos uit 1996; “St.-Eligiuskerk MCMIII” van Frans Vervloet uit 2003; “Gedenkboek van het Gouden Priester Jubileum van den Zeer Eerwaarde Heer J.L. Karsseleers” uit 1927  met dank aan broeder Kristiaan van de Broeders van Scheppers ,die ons een kopie bezorgde van dit Gedenkboek en het archief van de kerkfabriek Sint-Eligius.)

 
VOETTOCHT NAAR ASSISI

Literatuurkenners, zullen zeker vertrouwd zijn met het werk van Bertus Aafjes “Voettocht naar Rome “ waarin de auteur zijn voetreis in de vorm giet van poëzie en waarin zijn gedichten hem steeds dichter bij de eeuwige stad brengen.

Maar dit is een ander verhaal: het is een verhaal van een sponsortocht voor K.O.C.A. (Koninklijk Orthopedisch Centrum Antwerpen) d.w.z. voor een stichting die zich inzet om o.a. degelijk onderwijs en opvang te brengen aan kinderen uit armoedegezinnen.  Het centrum is o.a. ook gespecialiseerd in onderwijs voor doven en slechthorenden, spraak- en taalontwikkelingsstoornissen, autismespectrum-stoornissen en leer- en gedragsproblematiek.

Dit centrum tracht tegemoet te komen aan de noden van leerlingen uit de armoedegezinnen en  van tweehonderd gezinnen is men zeker dat ze in armoede leven.

EEN SPONSORTOCHT IN DE GEEST VAN FRANCISCUS VAN ASSISI

Van 4 tot 16 juli 2015 werd door medewerkers van KOCA een sponsortocht georganiseerd waar met een twintigtal deelnemers, deels personeel van KOCA, deels vrijwilligers die dit initiatief wilden steunen, een voettocht van 200 kilometer gelopen werd  tussen Greccio en Assisi in het bergachtige Umbrië. Per dag stapte de enthousiaste groep twintig tot dertig kilometer door de heuvels en bergen van Umbrië naar Assisi toe.

Al lijkt de dagelijkse afstand niet zo groot dan moet je echter afrekenen met wat men een “geaccidenteerd parcours” noemt: stijgende en dalende paden en wegen zelfs met een paar echte bergen. Regen moet je niet vrezen maar wel een brandende zon, iedere dag telkens weer. Hierbij kwam nog dat Italië in die periode met een hittegolf kampte.  Tonnen water waren dan ook hoogstnodig om de stappers niet te laten uitdrogen en toch af en toe te verfrissen.

UMBRIÊ DE GROENE LONG VAN ITALIË

Waar de meeste Italië-gangers meestal Toscanië verkiezen als vakantiebestemming is Umbrië daarentegen meer een tweede keus. Maar Umbrië is woester qua landschap en heeft heel wat natuurschoon te bieden. Bij de ervaren Italiëreiziger zijn  ook de stadjes van Umbrië zoals  Rieti , Terni, Spoleto,  Montefalco, Foligno , Spello bekend en bezocht. De laatste statie van de voettocht was  Rivoforte  waarna de weg naar Assisi, de stad van Sint Franciscus, open ligt.

Wanneer je deze route afstapt dan krijg je pas voeling met de natuur, met de heuvels, met de bossen en met de zon die de hele tocht ongenadig op je neer brandt.  Slapen doe je in de Franciscaanse kloosters op de route en af en toe wil je ook wel eens ’s nachts in open lucht slapen om wat nachtelijke verkoeling op te doen.

ONZE DEELNEMERS

Vanuit onze parochie hadden we twee moedige deelnemers: Patros en zijn zoon William hadden zich gemeld voor deze sponsortocht. Patros is medewerker van KOCA en William wilde zich samen met zijn vader inzetten om fondsen voor KOCA bijeen te krijgen.

Zij hadden  beiden twee jaar geleden met de diocesane bedevaart van ons bisdom de provincie Umbrië en de stad Assisi leren kennen en deze sponsortocht was voor hen echt de moeite omdat ze hun steentje wilden bijdragen om de noden van KOCA te verlichten. Alle andere nieuwe ervaringen waren bovendien welkom.

Alle respect want zij hebben beiden de tocht tot een goed einde gebracht zonder ook maar één kilometer te missen.  Zij zijn allebei wel wat zon gewoon maar hetgeen zij daar in Umbrië meegemaakt hebben dat was toch wel een ietsje teveel van het goede. William vertelde mij dat zijn dagelijks verbruik aan water de drie liter ruimschoots overschreed en dat dat water gewoon verdampte uit zijn lichaam.

Deze tocht, in de spiritualiteit van Franciscus van Assisi  werd een unieke ervaring voor hen, ervaring die zij geen van beiden hadden willen missen. Als toemaatje hebben wij heel wat franciscaanse kloosters leren kennen en tussen onze medestappers heel wat nieuwe vrienden gemaakt, vertelde mij Patros nadien.

DE SPONSORING LOOPT NOG DOOR

Wie onze stappers nog met terugwerkende kracht wil sponsoren kan een gift overschrijven op rekening  BE67 3200 8435 2987 van KOCA vzw te 2018 Antwerpen  met vermelding “sponsortocht Assisi / Patros en Vilyam  met fiscaal attest” of op  BE85 3631 3959 9006 met vermelding “sponsortocht Assisi/ Patros en Vilyam- zonder fiscaal attest.”

Namens K.O.C.A. vzw danken wij de milde sponsors reeds op voorhand.

(Gabriël van Hoorick)

 
IN MEMORIAM

Op donderdag 18 juni namen wij in onze kerk afscheid van Leon Ruymbeke, weduwnaar van Lieselotte Köhne. Leon werd in februari jl. 90 jaar en verbleef in het WZC Bilzenhof waar hij op 12 juni jl. overleed. Hij was een actief lid van onze vroegere KWB en bestuurslid bij KBG, later Okra. Leon bij iedereen beter gekend als Leonneke, was ook een tijd voorzitter van Buurtwerking Stuyvenberg en was daar de man van alle karweitjes voor en achter de toog. Samen met zijn vrouw Lotje, was hij steeds in de weer om mensen te helpen die het nodig hadden. Zijn speciale, persoonlijke humor droeg bij tot de warme sfeer, overal waar hij actief was. Hij was de specialist koffiezetter van onze parochie, om maar eens een van zijn talenten te vernoemen. Rust in vrede Leonneke, in vrede bij uw vrouw die je zo erg heb gemist sinds haar overlijden.

Namens onze geloofsgemeenschap betuigen wij ons medeleven aan de familie bij dit overlijden.

 
DIT IS GEEN VERDEDIGING WAAROM HET CHRISTENDOM

De Engelsman Francis Spufford is een schaamteloos christen m.a.w. hij is niet beschaamd christen te zijn. Nochtans gehuwd met een Anglicaanse vrouwelijke priester, was hij reeds meer dan twintig jaar een tevreden en voldane atheïst. In zijn laatste boek gaat hij naar de kern van zijn “bekering” en geeft hij in een begrijpelijke taal het relaas van deze ommekeer.

Een aantal van zijn uitspraken zijn zo beklijvend en verrassend dat we je die niet willen onthouden:

“Ik wilde ook duidelijk maken dat, als we overdreven beleefd en vriendelijk zijn, het lijkt alsof onze religie enkel voor beleefde, goed aangepaste mensen is. Maar het christendom is er meer voor hen die daarvan afwijken. Voor mij is het christendom het sterkst als het praat over de chaotische menselijke ervaringen.

Ik wil vooral één ding beklemtonen: het geloof is een zaak van het hart. Het leeft in onze emoties en wordt er door gevormd. Je mag dus nooit autoritair spreken omdat het hart geen autoriteit kent. Het hart is nederig, soms dwaas en soms duister.

De christelijke taal is wollig geworden. Taal heeft mettertijd de neiging te verslappen, een korst te vormen, moe te worden. Als christenen zich willen verdedigen en vooral niet defensief optreden zoals in deze tijd meestal het geval is, wordt die tendens nog sterker.

Mensen worden niet ”in het algemeen” gered, maar elk apart, één voor één. Toen ik na een ruzie met mijn vrouw tijdens een vreselijke nacht, ’s morgens naar een koffieshop trok en daar toevallig het klarinetconcerto van Mozart hoorde , brak er iets in mij. Ik kon het niet verklaren. Op dat moment veranderde de wereld voor mij.

Ja, alles is religieus. Maar als buitenstaander heb je doorgaans een hele enge definitie van religie: dat is iets wat mensen doen in een kerk op zondag en heeft te maken met theologie en regels. Het tegendeel is waar. Je religieuze leven is met het merg van je hele leven verweven. Voor mij was dat concerto van Mozart “genade muziek” omdat het heel precies een kwaliteit in het universum beschrijft die ik was mislopen, namelijk dat het aanbod van genade er altijd is. God is onvermoeibaar op zoek naar ons. Hij is nooit boos, nooit geïrriteerd. Af en toe geamuseerd, misschien op een scherpe manier omdat wij steeds weer dezelfde fouten maken.

Het christendom is vooral realistisch over de mens. Het maakt zich geen illusies over wat mensen zullen doen, het verbaast zich niet over de zonden, nooit. Het is geen religie van de wet. Zijn oudere broertje, het jodendom en het jonger zusje, de islam, zijn religies die denken dat je God kan tevreden stellen als je bepaalde regels volgt. Het gaat wel over verstandige, draaglijke, vaak humane regels. Het jodendom en de islam kennen een zekere generositeit. Ze zeggen: “God vraagt alleen dit van je. Je bent een goede man of vrouw als je dit doet. Ze hebben regels over eten, je  gedrag tegenover anderen enzovoort. In deze religies komt het erop aan deze uitstekende regels te volgen. Maar het christendom is helemaal niet zo. Er zijn maar heel weinig regels en die zijn dan nog compleet onuitvoerbaar. Dat klinkt niet realistisch of praktisch. Bijvoorbeeld: “Loop niet één maar twee kilometer mee met je naaste. Als iemand zegt: ”Geef me je jas” antwoord dan “Neem mijn broek ook” “Ergert je oog je, ruk het uit!”. “Moet je van je buur houden? Ja zeker, maar ook van enge, gekke mensen, zelfs van moordenaars. Van hen moet je evenveel houden als van je ware geliefde.”

Het is een onmogelijke religie. Dat garandeert dat iedereen faalt. En dan wordt het realistisch. We zijn allemaal mislukkelingen. We herkennen elkaar als broeders  en zusters die er nooit helemaal in slagen de taak die het christendom ons geeft, te vervullen.

Het christendom zegt “Gedraag je als God. Gedraag je alsof je de schepper van het universum bent, die nooit stopt met geven. Gedraag je alsof je niet wordt beperkt.” Alle momenten waarop iemand ontwaakt, misschien maar heel eventjes,  uit die diepe levenslange staat van egoïsme en echt merkt dat er andere mensen om hem heen zijn, zijn momenten van pure genade.

Ik denk dat je zondaar moet zijn voordat het Licht door de barsten in jezelf, naar binnen kan schijnen. Alleen is het belangrijk dat je het erkent, want ontdekken dat je genade nodig hebt, opent de deur. Die deur kan enkel van binnenuit  worden geopend. De onverdiende vergiffenis van God, de ervaring verloren te zijn en toch te worden gevonden, is pure genade.

(Francis Spufford. Dit is geen verdediging of waarom het christendom ondanks alles verrassend veel emotionele diepgang heeft.  Uitgeverij Ten Have, Utrecht, 224 blz.)

(uit Tertio; Gabriël van Hoorick)

 
ARCHIEF 2013

In memoriam Gaston Leys

Lees meer...
 
ARCHIEF 2013

IN MEMORIAM GUSTA WITTERS

Lees meer...
 
ARCHIEF 2012

IN MEMORIAM: WILLY TRUYENS

Lees meer...
 
ARCHIEF 2012

DIOCESANE MISDIENAARSDAG

Lees meer...
 
ARCHIEF 2011

ONZE BISSCHOP KWAM OP BEZOEK

Lees meer...
 


Contactgegevens & Vieringen

Contactgegevens
Parochie Sint-Eligius

Pastoor
Paulus Sati
0470 09 38 73
paulussati@yahoo.de

Lge. Kongostraat 28
2060 Antwerpen
tel. 03 236 57 52
sint-eligius@warmnoord.be


Vieringen
Zondag 11.00 uur


Van Helmontstraat 2060 Antwerpen

Webmaster

Vragen of opmerkingen?
Contacteer de
webmaster